X
تبلیغات
گفتار پندار - دل آزرده
سروده های پندار
 

بشنیدم ز من و این دل آزرده بریدی            چو کبوتر شدی و از سر این خانه پریدی

باید از چشم تو پرسید که از یار چه دیدی     از رقیبان من ای جان که ندانم چه شنیدی

سخن دشمن بد خواه نباید که شنیدن

که شنیدن نتواند که شود تیغ بریدن

 

باید از ماه بپرسی غم این عاشق گریان        که همین ماه شده مونس من در شب هجران

به چه جرمی شدی از عاشق دلداده گریزان؟    تو ندانی که چه بگذشت بر این حال پریشان

شب هجران تو آتش همه شد بر دل و جانم

یاد چشم تو بریدست دگر صبر و امانم

 

عاشق سوخته دل سر به ره کوی تو دارد          همه امید به دیدار مه روی تو دارد

جان خود را گره بر سلسله موی تو دارد       سجده بر کعبه ندارد٬ که همه سوی تو دارد

وصل چشمان تو حاجت شده بر این دل زارم

از بت و کعبه چه خواهم؟ که خدایی چو تو دارم

 

سرو خوش قامت و سلطان همه لطف و صفایی        بر همه عهد شکست دل عاشق به وفایی

چشم عشاق به دنبالت و فارغ به خفایی              ((عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی))

چون شدی عافیت دل به خفایی نه ثواب است

گفته ای فارغ مایی، جان من این چه جواب است؟!!

  

من دیوانه ز دستم شده این صبر و قرارم         از همان روز که رفتی چو خزان گشته بهارم

پرده انداز و بیا در شب تارم به کنارم               چه امیدی من دلداده به دیدار تو دارم؟

عاشق سوخته دل، دل به امیدش بسپارد

که جز امید و غم دل دگرم هیچ ندارد

 

در گلستان طرف خار مغیلان نتوان بود          همچو خورشید ولی از همه پنهان نتوان بود

همچو من کشته آن ناوک مژگان نتوان بود     جان من مسئله این است که بی جان نتوان بود

گر تو خواهی که بمیرم نشوم مانع کامت

خوش بود خاطر پندار که ماندست به دامت

                                                                                       پندار

+ نوشته شده در  سه شنبه 9 آذر1389ساعت 20:18  توسط رامین   |